Methoden

Klachten over methoden om af te vallen.

Er worden veel afvalmethodes aangeboden. Hieronder valt: afvallen in groepen, coaching, afvalclubs, boeken of iets dergelijks. Je koopt een boek, gaat naar een afvalclub of je kiest voor coaching.

weegschaal

Denk hierbij aan:

  • Sonja Bakkeren
  • Dokter Frank
  • Weight watchers
  • EGA club
  • Dietisten of gewichtsconsulenten
  • Alternatieve methoden om af te vallen

Maar ook sportmethoden of aangepaste eetplannen

 

9 thoughts on “Methoden

  1. Alhoewel weight watchers op zich werkt en ze zeggen dat je alles mag eten is er toch die grens van zoveel aantal punten.

    Voor iemand met een eetverslaving werkt weight watchers averechts, omdat je niet in contact komt met je eigen behoeften maar bijvoorbeeld nog iets neemt omdat je nog punten over hebt.

  2. Zo’n 8 jaar geleden heb ik mijn laatste grote afvalpoging gedaan, daarna is geen enkele poging meer zo ingrijpend geweest, althans…. In principe was dat dieet op dat moment succesvol. Ik viel bijna 20 kilo af.

    Via de New Figure Clinic, volgde ik een dieet waarbij je geen/nauwelijks vet en suiker mocht eten en daarnaast kreeg je pillen: vitaminen en fatburners. Al vrij snel liep ik tegen het probleem aan dat mijn darmen steeds minder gingen werken als protest tegen het tekort aan vetten.
    De geboden oplossing: extra appeldagen. Dat houdt in dat je vanaf het opstaan tot 14.00 uur alleen appels eet. Daarna vervolgde je het dieet. Er werd me geadviseerd dit zo om de twee weken te doen. Tot op de dag van vandaag heb ik een enorme weerzin tegen appels, terwijl ik er daarvoor dol op was!!

    Op een dag tijdens dit dieet ging ik naar een bruiloft. We aten daar vetter dan waar ik ondertussen aan gewend was geraakt. Ik heb de rest van de avond grotendeels op het toilet doorgebracht.

    Ongeveer een half jaar na deze afvalronde raakte ik zwanger van mijn zoon. (Ik was toen alweer aan het aankomen, overigens). Vanaf dag 1 van de zwangerschap had ik zo’n vreselijke honger! In het begin was ik nog voorzichtig, een boterhammetje extra en dat was het wel. Totdat ik af en toe bijna flauwviel en me toch dringend geadviseerd werd naar mijn lijf te luisteren. Dat resulteerde in een toename van ruim 30 kilo tijdens de zwangerschap. Na de zwangerschap verloor ik keurig de kilo’s (zo’n 10 kg) tot aan mijn oude gewicht van voor de afvalpoging.

  3. Mijn verhaal is heel lang en begin ruim 30 jaar geleden, toen ik een onzeker meisje van 18 was. ik woonde toen nog thuis en mijn moeder was niet iemand die altijd bergen koek, snoep en chips in huis nam. Toch was ik een beetje mollig. Mijn BMI lag rond de 24, ik was dus niet superslank maar ook niet echt dik.

    Ik deed een opleiding die erg zwaar was en ik had last van oververmoeidheidsklachten. Mijn huisarts zei dat het kwam omdat ik te dik was en schreef me modifast voor. Ik viel af, maar omdat niemand me had verteld dat diëten levenslang is, ging ik na de kuur weer gewoon eten. Niet overdreven snaaien en zo, daar zorgde mijn moeder wel voor 🙂 maar nadat ik 5 kilo was afgevallen, kwam ik er, na de kuur, geleidelijk 10 aan. Het jojo-en was begonnen.

    Mijn huisarts zei dat het mijn eigen schuld was. En dat bleef hij zeggen. Dat ik teveel vrat. Dat het een wonder was dat mijn man me nog niet had verlaten. Pas na 10 jaar nam ik een andere arts, ik was toen 28, had een bmi van tegen de 30, was heel ongelukkig en onzeker en luisterde naar iedereen die het beter dacht te weten: je moet dit eten,je moet dat laten staan, je mag geen vet, je mag geen ei, je moet meer light eten, eet de helft, honger is niet erg.

    Ik kwam steeds meer aan. Eten werd mijn vijand. Ik bezocht door de jaren heen verschillende diëtisten die elk weer een andere theorie aanhingen, soms duidelijk gesponsord (Modifast!). De dieettheorie wisselde elke 5 jaar (zo heb ik een tijd meegemaakt dat vet absoluut taboe is terwijl we nu weten dat het belangrijk is). En altijd bleef men zeggen: vreet de helft. Want wie dik is, zal dus wel teveel eten.

    Ik werd ziek, kreeg diverse prednisonkuren en kwam nog meer aan, maar de artsen vonden dat onzin.

    Ik werd zwanger en viel toen hard af! De verloskundige waarschuwde me dat ik niet moest diëten omdat ik zwanger was, maar ik kon er net zo weinig aan doen als aan het aankomen van de afgelopen jaren! Bij mijn eerste zwangerschap had ik zelfs een “crave” voor coca cola in blik. De gewone gesuikerde, ja. Wat ik anders nooit dronk. En ik viel af!

    Na de geboorte was de zwangerschapscrave meteen weer verdwenen gelukkig. En na de eerste vier weken het afvallen ook. Binnen enkele maanden was ik weer mijn oude gewicht. Met bonus. Dat gebeurde bij mijn beide kinderen.

    Enkele jaren geleden kreeg ik te maken met ernstige overbelasting in mijn leven (scheiding, kinderen met een handicap, werkloos, veel bureaucratie en gedoe, het hield niet op) waardoor ik ook spontaan ging afvallen. Dat was niet overbodig, want ik had inmiddels een BMI van ver over de 40… Helaas stopte het afvallen weer en kwam ik geleidelijk weer aan. Ik was wanhopig! Maar niemand kon, of wilde, me helpen. Immers: dik zijn is toch eigen schuld?
    Ik probeerde maaltijdrepen (werd ik misselijk van), ik probeerde South Beach (en viel flauw, achteraf is dat waarschijnlijk een hypo geweest), ik vocht, knokte, werd steeds banger voor eten en kocht een dure multifocale bril omdat ik anders de etiketten in de winkel niet meer kon lezen. Eten was mijn allergrootste vijand geworden.

    Ik was gestopt met roken, dat is zwaar, maar vol te houden omdat je zonder peuken kan lezen. Maar stoppen met eten kon niet. Elke hap, zelfs het gezonde eten, was een hap dichterbij mijn ondergang. Nog meer kilo’s erbij zonder te weten wat je nou precies fout doet, want de laatste diëtist die ik had keek me boos aan nadat ik mijn eetdagboek had gegeven. “Mevrouw, u houdt alleen uzelf voor de gek!” En dan kan je zeggen dat je eerlijk alles hebt opgeschreven, maar als je niet geloofd wordt?
    Liefs stopte ik ook met eten, zoals ik met de sigaretten was gestopt. Gewoon radikaal kappen, uit mijn leven ermee, klaar, wég. Maar dat kan niet…

    En ik ging weer groeien.

    Op een dag werd het me teveel, ik had zoveel stress in mijn leven dat ik instortte. Gelukkig was het toen nog mogelijk naar een rusthuis te gaan om het dagelijkse leven helemaal los te kunnen laten (tegenwoordig zijn die wegbezuinigd). Het is een zware maar ook mooie tijd geweest waarin ik helemaal tot mezelf kon komen en een aantal heel moeilijke jaren eindelijk kon gaan verwerken.

    Je zou zeggen: iemand die zo dik is en zegt zo’n moeilijke tijd te hebben gehad, zal wel een emo-eter zijn… Ja. Dat dachten er meer. Maar in dat herstellingsoord zag iedereen hoe schraal ik at. Ik at mee, maar ontzegde mijzelf alle extraatjes. Geen sausjes, geen zoet of vet beleg, geen toetjes, geen lekkertjes. Ik sloeg koek, snoep en zo altijd af. En ik kwam aan. Ik had altijd honger, maar ik was sterk genoeg om me daar tegen te verzetten. Natuurlijk had ik wel eens de neiging om de koelkast leeg te vreten, maar mijn angst om nog dikker te worden hield me tegen. Eigenlijk had ik een eetstoornis – maar niet zo’n eetstoornis die je op tv ziet, van mensen die heel veel eten, een eetverslaving, zeg maar. Ik had eet-angst. En dat klinkt raar bij iemand met een BMI die alweer boven de 40 was geschoten, maar het is echt waar. En het komt vaker voor dan je denkt. (of is het toeval dat obesitas net zo hard groeit als het gebruik van light-producten? Nadenkertje!).

    Een begeleider zei toen dat ik ermee naar een internist moest en dat hij wel zou komen getuigen dat ik écht geen “binge eater” of emo-eter was als ook de internist me niet zou geloven. Het heeft me nog enkele maanden gekost eer ik de moed had om een afspraak te maken, maar uiteindelijk ging ik toch.

    En toen gebeurde er een wonder. Ik werd geloofd!

    Waarom ik precies dik ben geworden is moeilijk te zeggen, maar het is waarschijnlijk een combinatie van factoren. Het begon met die door overgewicht geobsedeerde huisarts die een op zich gezond meisje onder druk zette om te diëten, eerst met Modifast, later zelfs met omstreden pillen zoals Ponderal en zo. Zonder een diëtist in te schakelen die wees op de (toen al bekende) gevaren als jojo-en als je na zo’n kuur weer je oude eetpatroon oppakt, ook al is dat geen slecht eetpatroon.
    Verder het gebruik van medicatie door de jaren heen, o.a. prednisonkuren en het chronisch gebruik van ontstekingremmers wegens een longziekte.
    En vooral: het eetpatroon van steeds minder, steeds schraler eten omdat “elk pondje door het mondje” gaat. Dat heb ik mijzelf aangedaan, maar wel onder druk van de algemene opinie van “het is je eigen schuld”.

    Pas in 2011 werd dit doorbroken door een internist die wél naar me luisterde. Ik ben haar nog steeds elke dag dankbaar.

    Vanaf toen ging het snel. Ik kreeg het advies omdat mijn stofwisseling volledig verstoord was te stoppen met diëten. Omdat ik inmiddels een BMI van boven de 40 had, kwam ik in aanmerking voor een maagoperatie. Ik werd aan alle kanten gescreend en het waren zware gesprekken, maar ik wist dat dit mijn laatste kans op een normaal leven was. Eind 2011 kreeg ik groen licht voor een gastric bypass, nog geen twee maanden later lag ik, na nog meer onderzoeken en intakes, op de operatietafel.

    En nu zijn we ruim een jaar verder. Ik heb een BMI van 28, een verademing als je van de 44 komt. Ik kan weer over straat zonder nagegeken te worden of opmerkingen te horen (en nee, dat is geen verbeelding, zoals veel mensen denken). Ik kan weer op terrasjes zitten zonder gestaar en gefluister (zelfs als je alleen maar koffie zonder iets erbij bestelt hoor je soms: “Als ik er zo uitzag zou ik me hier niet durven vertonen” of “Nou, je kan wel zien waar die dik van wordt”). Ik kan weer verjaardagsinkopen doen (met gebak, frisdrank en chips) zonder dat mensen nadrukkelijk met opgetrokken wenkbrauwen in mijn boodschappenwagentje staren. Ik kan weer wandelen, fietsen en bewegen. Ik kan weer kleding kopen in gewone winkels. Ik kan weer léven!!!

    Het is een risicovolle operatie die ik niet zomaar aanraad, ook al heb ik mijn leven terug. Er zijn nare complicaties mogelijk. Maar ik voel me bevrijd. Ik heb 30 jaar heel hard mijn best gedaan met poeders, repen, pillen, diëtisten, het alternatieve circuit, brooddieet, geen vet, geen suiker, geen eiwit, geen fruit, geen vlees, geen koffie, dure thee, duur brood, dure zoetstoffen, dure powerfoodproducten, dure pilletjes, dure poedertjes, dure kwakzalvers, south beach, montignac, atkins, Sonja Bakker (waar ik van aan kwam, en ik lust niet eens eierkoeken!), weight watchers (“mevrouw, u mag best toegeven dat u stiekem snoept, dat doen we allemaal…”), voedingscentrum, noem maar op.

    De angst om aan te komen hou ik. Ik ben nog elke dag aan het vechten tegen mijn angst om te eten (en wat is het verleidelijk om niets meer te eten als je honger is weg-geopereerd!). Ik heb heel hoge drempels moeten nemen om weer normale dingen, zoals roggebrood en zuivel, te eten, want “dat is slecht” zei het stemmetje in mijn hoofd.

    Maar ik heb een nieuwe kans gekregen.

    Waarom ik dit schrijf? Om de mensen te waarschuwen. Ooit ben ik begonnen met diëten omdat de dokter vond dat ik te dik was. Ik dacht: hij zal het wel weten. En vertrouwde niet op mijn eigen gevoel.
    Ik heb andermans mening altijd belangrijker gevonden dan mijn eigen gevoel. Ik WIST dat ik niet teveel at, en toch liet ik het me aanpraten. Tot ik niets meer durfde te eten zonder uitgebreid het etiket gelezen te hebben. En ik zo schraal at dat mijn lijf elke hap eten angstvallig vasthield en me alleen maar dikker maakte.
    Ik heb me laten (mis)leiden door de wanen van de dag. Begin jaren tachtig was dat het brooddieet. Als je daar niet aan mee deed was het je eigen schuld als je dik werd. Later werd dat o.a. Montignac (op zich niet ongezond, maar ook niet zaligmakend). South Beach, Sonja Bakker. De campagne “let op vet”. Zakken snoep waarop stond “0% vet” (maar wel stijf van de suiker). Je wordt misleid waar je bij staat, niet zelden door mensen en bedrijven die uiteindelijk schaterlachend hun zakken vullen.

    Zelfs diëtisten hebben zich daardoor laten misleiden. Hoeveel diëtisten schrijven anno nu nog vrolijk Optimel voor, terwijl er omstreden zoetstoffen in zitten? Ik ontmoette na mijn operatie een diëtist die zei: “Besef je niet dat er, sinds er zulke Light-producten zijn, ook steeds meer obesitas is?” Er is zelfs een (nog niet officieel bewezen maar wel aannemelijke) bewering dat zoetstoffen je hersenen voor de gek houden en dat je lijf daar alsnog met dik-worden op reageert.
    Los van de knetterende koppijn die het gebruik van aspartaam me jarenlang heeft gegeven: ik wil mijn lijf niet meer voor de gek houden. Ik maak mijn eigen optimel wel met gewone normale yoghurt en wat fijngepureerd fruit! 😉 Anderhalf jaar geleden durfde ik dat nog niet eens, want yoghurt = zuivel = vet, en fruit = suiker = slecht. En kocht ik maar weer een pak optimel.

    Ik heb 30 jaar van mijn leven vergooid aan diëten. De beste jaren van mijn leven zat mijn ware ik verstopt in een steeds dikkere laag vet. Ik ben nu bijna 50, nog wel dik maar niet meer obese. En ik heb spijt dat ik me zo door anderen heb laten koeioneren en de wet heb laten voorschrijven, maar ik heb een tweede kans gekregen!

      • Wow Marijke, wat een verhaal! Fijn dat je het wil delen en fijn dat het nu goed gaat met je. Wat ik met je deel, is mijn enorme frustratie over artsen en dietisten (en het voedingscentrum) die werkelijk geen verstand lijken te hebben van gezond eten, maar ook niet van de signalen die ons lichaam geeft over een verstoorde balans in bijvoorbeeld hormoonhuishouding en stofwisseling.

  4. Dank je, Maartje. Ook medicijngebruik en stress kunnen de boel aardig scheeftrekken, maar zolang het nog wordt gepresenteerd als “gewoon de helft vreten” en dikke mensen “vies, lui en zonder zelfbeheersing” worden genoemd (waarom wel plannen om hun ziektekostenverzekeringspremie te verhogen en niet die van fanatieke sporters die regelmatig met blessures kampen?), valt er nog een lange strijd te vechten.

    En ook, wat overgewicht tussen je oren aanricht. Dat wordt ook heftig onderschat. Het is immers “je eigen schuld”…

  5. Dankjewel Marijke voor je uitgebreide verhaal. Dat is heel veel dieetleed bijelkaar! Een belangrijke waarschuwing voor iedereen die overweegt om aan het volgende dieet te beginnen!

  6. Reactie via Nooitmeeropdieet:

    Weight Watchers….lijkt in eerste instantie aannemelijk want “alles mag je eten” maar WEL op je PUNTEN letten. en er werd regelmatig op de cursus gezegd “schrijven dames schrijven….houd je punten bij dan moet je afvallen die week” en “weeg maar eens een boterham, de ene is veel zwaarder dan de andere, dus eigenlijk meer punten moet je dan rekenen” hup daar ging de boterham op de weegschaal en werkelijk alles ging toen op de weegschaal….
    Ik had ook nog zo’n hele dure speciale “punten-rekenmachine” aangeschaft en stond zelfs een keer stiekem in de supermarkt eerst uit te rekenen hoeveel punten iets was voor ik het kocht. Hoezo Punten-obsessie. En heel de dag rekensommetjes in mijn hoofd….lijstjes met als ik dit eet zoveel punten dan dit erbij dan dit erbij….enz enz…en oh jee als ik toch over die punten heen was. Hoe dichterbij de dag dat de bijeenkomst was hoe strenger ik werd en hoe slechter het ging met eten en het werd vreten! “Die stok achter de deur” was dus juist helemaal niet fijn…maar werkte drukverhogend. Ik ging mezelf weer EXTRA OP MIJN KOP GING GEVEN…..en dus nog strenger doen en nog meer gespannen er mee omgaan. Weightwatchers klinkt heel verleidelijk doordat alles mag…..al dacht ik vaak als ik weer hoorde “oh…en daar hebben we weer mevr….., die kwam hier lang geleden ook al eens” of dat mensen al voor de 5e keer terugkwamen…..dat gaf niet echt een gevoel van dit is het….Punten Punten en nog eens Punten…een Puntenobsessie erbij………………………………(allemaal puntjes 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s